فتح یک کوچه به دست دو سلام...

دلتنگی هایم را بر تکه چوبی که رویش یادگاری نوشته اند حک می کنم و بر اب می سپارم تا شاید نفس سرد قطره ابی را گرم کند تا به یاد اسمان خود را بر تیغ سوزان خورشید تسلیم کند

دلتنگی هایم را بر دست تو که رویش را ندیده ام-که کسی چیزی نوشته یا نه-حک می کنم و به خودت می سپارم تا شاید گرمی اشکی روی گونه هایم را سرد کند و به یادت ارد انچه به یاد نمی اوری

دلتنگی هایت را بر قلب خود که رویش نام تو را حک کرده ام می نویسم و به خدا می سپارم تا شاید سکوت سردم را گرم کند و به یادم ارد نگاه اسمانی ات را

از ناز تو گویم ملک از کار در اید                                  از عشق تو گویم فلک از پای در اید
بندگان روی تو بینند و چه اسان بروند                         مرده را روی تو بیند که سر از خاک براید

                                                                                                                        ۲۶/۵/۸۸   

                                                                                                             خرداد ۸۸

                                                           اردیبهشت 88

                                                                        ارديبهشت 88

                                                                                               احزاب 72

اي که از کوچه ي معشوقه ي ما ميگذري
                        
                                                 بر حذر باش که سر ميشکند ديوارش

هرچه مي کنم ز خاطرم نمي رود
                                      لحظه هاي عيد در کنار تو
                                                                  رفت مثل باد
                                                                                 رفت مثل رود

بعد رفتن تو مهربان

                 ببين که هفت سين شامگاه عيد نيز نامرتب است

سکوت

               سين هشتم سفره هاي هفت سين هر شب است

                                                                              ۸۷/۱۲/۱۰

                                       سایه ای برای گریختن و رسیدن به تو ندارم

                                                                                                   1/12/87

نفسهایی که سنگینتر از رازهای گفتنیست

حرف هایی که مدت هاست در گلو زندانیست

زیباترین کابوسم مزاحیست
               
                               که از اخرین ردپای تو باقیست

خوشی ها رفتند و این روزها نیز رفتنیست

سکوت من همه شب را گرفت
             
                                  کی میرسد پاییز؟
 
                                                             17/11/87                

سرها در گريبان است

كسي سر بر نيارد كرد پاسخ گفتن و ديدار ياران را

نگه جز پيش پا را ديد ، نتواند

كه ره تاريك و لغزان است

وگر دست محبت سوي كسي يازي 

 به اكراه آورد دست از بغل بيرون 

 كه سرما سخت سوزان است

هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... آي

دمت گرم و سرت خوش باد

سلامم را تو پاسخ گوي ، در بگشاي

منم من ، ميهمان هر شبت ، لولي وش مغموم

منم من ، سنگ تيپاخورده ي رنجور

بيا بگشاي در ، بگشاي ، دلتنگم

حريفا ! ميزبانا ! ميهمان سال و ماهت پشت در چون موج مي لرزد 

 تگرگي نيست ، مرگي نيست

صدايي گر شنيدي ، صحبت سرما و دندان است

من امشب آمدستم وام بگزارم

 حسابت را كنار جام بگذارم

سلامت را نمي خواهند پاسخ گفت

هوا دلگير ، درها بسته ، سرها در گريبان ، دستها پنهان

نفسها ابر ، دلها خسته و غمگين

زمين دلمرده ، سقف آسمان كوتاه

غبار آلوده مهر و ماه

زمستان است

منو با اسم کوچیکم صدا کن
                      همین امشب برای اخرین بار
                                        که از فردا تو رو می بوسم،ولی از پشت اجرهای دیوار

منو با اسم کوچیکم صدا کن
                       همین حالا که بغضم تو گلومه
                                      اون پیرهنت که بیشتر از من،گرفته عطر دستاتو کدومه

به جای اینهمه کویر حسرت
                         قرار شد بینمون دریا بزاری
                                     تو از عادت چی میدونی که میخوای
                                                                        میخوای به این زودی
                                                                                             منو تنها بزاری

تو که میگفتی بخاطر من
                        سختی راه و طاغت میاری
                                       من توی فالت یه جاده دیدم
                                                                           یعنی سپیده دم
                                                                                          منو تنها میزاری     
                                        

                                                منو تنها میزاری

                                                منو تنها میزاری

                                                                                                           منا برزویی

                                                                                                                     ۱۰/۶/۸۷

There are children standing here,
Arms outstretched into the sky,
Tears drying on their face.
He has been here.
Brothers lie in shallow graves.
Fathers lost without a trace.
A nation blind to their disgrace,
Since he's been here.

And I see no bravery,
No bravery in your eyes anymore.
Only sadness.

Houses burnt beyond repair.
The smell of death is in the air.
A woman weeping in despair says,
He has been here.
Tracer lighting up the sky.
It's another families' turn to die.
A child afraid to even cry out says,
He has been here.

And I see no bravery,
No bravery in your eyes anymore.
Only sadness.

There are children standing here,
Arms outstretched into the sky,
But no one asks the question why,
He has been here.
Old men kneel and accept their fate.
Wives and daughters cut and raped.
A generation drenched in hate.
Yes, he has been here.

And I see no bravery,
No bravery in your eyes anymore.
Only sadness.

                                                                                     ۱۹/۵/۸۷

هيچ صدايي نيست
              نفسي نيست
کوچه از ظلمت شب
              در پي رهگذريست
ناله ي جير جيرک
               تک اواز شب است
که تمام شب را
            به تمناي فلک ميشيند
                                     تا براي يکبار
                                              سحر از را نرسد
همچو چشمان من
                        که تمام عمر
                                    در تمناي نگاه تو تر است
همه ي مردم شهر تا سحر مي خوابند
                                 و من و جير جيرک تا سحر بيداريم
کوچه هم رهگذر خود را پيدا کرده
                                   هر سه تا صبح به هم ميبالیم

که تمام شب را 
               به تمناي نگاه دوست
                                    روشن کرديم

هیچ کس نیست
تنها دوست ما تنهاييست

                                                        5/3/87                                                         

                                                                            ۸/۲/۸۷

                                       *  *  *
اندر می و میخانه کسی یاور ما نیست

                                            اندر دل دیوانه کسی عاشق ما نیست

جانم ز تن افتاده نگویید که صاقی

                                          باز ا‌ .که در دستانش جام سرابیست

                                                                                        ۸/۱۱/۸۶

                                    *  *  *

از رود به ما قطره ی ابی دادند

                                   از یار به ما بی سر و پایی دادند

این چند صباح گذر عمر گذر کرد

                                 از دست نه قران. بلکه جام شرابی دادند

                                                                    ۹/۲/۸۷

                                                                                                     " ديوانه "
                                                                                         25/12/86_سرخس(مشهد)

هرچه بود

         اکنون نیست

...

گوش کن
       بوي شکفتن گلها را مي بيني...!
به خورشيد خيره شو
              عظمت را مي بيني
                          در وجود خودت
پنجره ها را نگاه کن
                هيچ چشم منتظري نمي بيني
دستانم سرد
             کاش مرا مي ديد
                            قلبم پر از درد
                                     کاش احساسم را مي فهميد
                                                        که بي او چه قدر هيچم...
ناگهان صدايي در گوشم زمزمه مي کند:
                       
                                «  زندگي رسم خوشاينديست  »

                                                                         ديوانه_18/11/86

می بارید
        مثل باران
                  مثل برف می بارید
زندگی ساده است
            نباید سخت کرد
دوستی واژه است
            نباید باور کرد
می توان خاطره ها را لب جوی
                          شست و بر قاب زمان جاری کرد
اگر به خورشید نمی توان نگاه کرد
                          به ستاره می توان نگریست
هر گلی رنگی دارد
                خواری دارد
هر دو را باید دید
               مثل عشق
                   وصالی و فراقی دارد
هنوز می بارید
            مثل باران
                  مثل برف
هیس...
         چه سکوتی...
                                                  دیوانه-2/11/86

دلم ميخواهد داد بزنم:
                           اي مردم...
پنجره هاي دل را باز کنيد،
                 عشق در کوچه بي جل مانده است
پرده ها را برداريد،
                يار در حسرت رخ شما مانده است
ديوار ها را بکنيد،
                دوستي در طلب نوازش مانده است
دست ها را بدهيد،
                   در پس مرزها دشمن مانده است
گدا را نان دهيد،
                      اب در باغ برايش مانده است
نور را به خورشيد دهيد،
                     گرچه شب تاريک مانده است
قلب ها را برباييد،
                      بهشت هنوز خالي مانده است
چتر ها را ببنديد،
                     هنوز اندکي باران مانده است

دلم ميخواهد داد بزنم:
                   امّا نفس ندارم...
                                                          ديوانه-۱۷/۱۰/۸۶

درد،حرف نیست
درد،نام دیگر من است
من چگونه خویش را صدا کنم؟

                                           اردیبهشت 67
                                       زنده یاد قیصر امین پور

روز وصل دوستداران یاد باد
                              یاد باد ان روزگاران یاد باد

کامم از تلخی غم چون زهر گشت
                              بانگ نوش شادخواران یاد باد

گرچه یاران فارغند از یاد من
                               از من ایشان را هزاران یاد باد

مبتلا گشتم در این بند و بلا
                               کوشش ان حق گزاران یاد باد

گرچه صد روست در چشمم مدام
                              زنده رود و باغ کاران یاد باد
         

           راز حافظ بعد از این ناگفته ماند
             ای دریغ ان رازداران یاد باد

ان زمان که قلب را بشناختم

                                   تکه ای بی جان میپنداشتم

واقعا ضرب دلم بحر چه بود

                                  تنها کارش جان بخشیدن بود؟

ناگهان این کوبه ها تندتر شد

                                 دل را ناز کسی باور شد

دل من میخواست از جا بپرد

                                برود قلب کسی را بدرد

کس ندانست که دل او را میخواند

                                با خرامان دل ما را ویراند

دل من از کوبه ها نومید شد

                                در نگاهی بیکس و بیدین شد

وز بدان روز به بعد بی تردید

                                هرکه میدید بدو می خندید

                                                                           دیوانه-۲/۸/۸۶

گرچه از درد رهاییم ولی در کنج اتاق
                             غم هم پیشه ی ما شد،به گناه افتادیم

دلبری رسم خوشایندیست در محفل ما
                                 رخ پرده فکندی و به دام افتادیم

ما که از روز ازل در پی یاری بودیم
                             عاقبت بیکس و بیجان به قفس افتادیم

فدا کردن جان در ره عشق کاریست عبث
                      دیر است زمانی که ز این راه به فکر افتادیم

شمعی که ز دستانت روشن شده بود
                             بی پرده همی رفت و به شب افتادیم

ما را سر سوزن مهری کافی بود
                                سخاوت ننمودی و ز جان افتادیم

                                                                    نوشته شده در تنهایی ها
                                                                                 ۱/۸/۸۶

The grass was greener
The light was brighter
The taste was sweeter
The nights of wonder
With friends surrounded
The dawn mist glowing
The water flowing
The endless river

Forever and ever

                                                        ۸۶/۷/۲۴ـنوشته شده در تنهایی ها